Blog gwadd gan Llio Angharad
Mae mis Rhagfyr bob amser yn dechrau gyda bwriadau da. Ar ddechrau mis Rhagfyr, rwy'n dawel, yn drefnus ac yn hynod o optimistaidd. Byddaf yn prynu anrhegion yn gynnar. Byddaf yn ymlacio. Fyddwn i ddim yn prynu eginblanhigion mewn panig am 9pm wrth sibrwd "ydy hyn yn rhy gynnar?" wrthyf fy hun yn yr eil llysiau.
Ac eto.
Mae dinasoedd yn mynd yn fwy swnllyd. Mae rhestrau'n lluosi. Mae gwyliau blynyddol yn dod yn rhyfedd o wleidyddol. A rhywle rhwng papur lapio, gwin cynnes a'r ddadl flynyddol ynghylch a yw paru pyjamas â'r ci yn angenrheidiol (maen nhw), mae'r Nadolig yn dechrau teimlo'n llai hudolus ac yn fwy… wel, prysur.
Felly pan fydda i'n chwilio am rywbeth Nadoligaidd yn y cyfnod cyn y diwrnod mawr, dydw i ddim yn mynd ar ôl disgleirdeb na golygfeydd. Dydw i ddim eisiau ciwiau, torfeydd na theimlad siwgr uchel y bydda i'n difaru. Rydw i eisiau tawelwch. Rydw i eisiau awyr iach. Rydw i eisiau rhywbeth sy'n teimlo'n Nadoligaidd heb fynnu dim gen i.
Dyna sut y gwnaethon ni ddod o hyd i ni'n hunain yn gwisgo welingtons ac yn anelu at Lwybr Nadoligaidd Coed Candleston ar noson aeafol nodweddiadol iawn yng Nghymru.
Oer. Ffres. Gyda'r glaw mân yna mae Cymru'n gwneud mor dda, byth yn ddigon i ddifetha unrhyw beth, dim ond digon i ychwanegu awyrgylch. Y math o dywydd sy'n hogi'r awyr, yn dyfnhau arogl pridd llaith a phinwydd, ac yn gwneud i oleuadau tylwyth teg dywynnu'n gynhesach. Tywydd gwin cynnes, mewn geiriau eraill.
Dim rhuthro. Dim gor-ysgogiad. Dim ond pedwar oedolyn ac un bod dynol bach yn barod i grwydro.
Cyrhaeddon ni gyda'n nai Henrik, ynghyd â fy mhartner Nicky, ei fam a Gavin, cymysgedd go iawn o genhedlaethau amrywiol gyda syniadau gwahanol iawn am hwyl, a'r cyfan yn cael ei gynnal gan Henrik. Cyn belled â'n bod ni'n dilyn ei arweiniad, mae popeth yn rhedeg yn esmwyth. Ef sy'n penderfynu'r cyflymder. Ef sy'n penderfynu beth sy'n ddiddorol. Ef yw'r bos, heb os.
Mae'r llwybr yn cymryd ei amser, gan droelli drwy'r coed o dan goed wedi'u dotio â goleuadau meddal. Mae cerddoriaeth Nadolig yn arnofio o gwmpas yn dawel yn y cefndir, ddim yn uchel, ddim yn eich wyneb, dim ond digon i'ch atgoffa ei bod hi'n Nadolig ac nad oes angen i chi ei ruthro.
I Henrik, roedd y coed yn fywiog gyda phosibiliadau, o'r funud y camon ni i mewn i'r coed, cyrhaeddodd Henrik wedi'i arfogi â berfa yn llawn cwestiynau. Y math sy'n dod yn drwchus ac yn gyflym, heb oedi, ac nad oes angen atebion synhwyrol arnynt o gwbl.
Ble mae'r eirth yn cysgu?
Oes ceirw yma?
Ai ceffyl yw carw?
Faint o dylwyth teg sy'n byw yn y coed?
Ydych chi'n meddwl bod Siôn Corn yn byw yma? Allwn ni fyw yma?
Cwestiynau teg, wedi ystyried popeth.
Nid coed yn unig oedd y coed, i Henrik. Roedden nhw'n fyw. Yn llawn straeon. Yn llawn pethau a allai ddigwydd os edrychwch chi'n ddigon agos. Roedd tai tylwyth teg yn ymddangos wedi'u cuddio mewn gwreiddiau coed a chorneli mwsoglyd, pob un wedi'i archwilio o ddifrif. Drysau bach. Ffenestri bach. Roedd un drws, ychydig ar agor, yn achosi pryder gwirioneddol.
“Ble mae’r tylwyth teg wedi mynd? Maen nhw wedi gadael y drws ar agor”
Heb oedi curiad, dywedais wrtho eu bod nhw wedi mynd i'r archfarchnad, i'r becws. I gael rholyn hadau, y rhai da. Un o'r pethau mwyaf cyffredin yn nhŷ'r Henrik. Nodiodd. Yn gwbl fodlon. Yn amlwg, dyna lle mae tylwyth teg yn mynd.
Roedd pob cam yn dod â chwestiwn arall. Oedd y tylwyth teg yn cysgu? Oedden nhw'n cuddio? Oedden nhw'n ein gwylio ni? (Oedden. Gallen nhw'n bendant.)
Ar un adeg, fe stopiodd Henrik yn ei draciau a chyhoeddodd, yn hyderus iawn, fod hyn yn teimlo fel rhywle y gallai Siôn Corn fyw. Ddim yn bendant. Ond o bosibl. A dyna'r cyfan sydd ei angen arnoch chi ym mis Rhagfyr, y posibilrwydd.
Gwnaeth wialen ddymuno, gan ei gafael yn falch fel pe bai'n offeryn hud go iawn, cyn ein harwain ni i gyd at y goeden ddymuno. Roedden ni'n sefyll yno gyda'n gilydd, pedwar oedolyn ac un person bach, difrifol iawn, yn gwneud dymuniadau'n dawel, yn iawn, heb chwerthin. Henrik “Hoffwn weld Lightning McQueen”
Mae rhywbeth am wylio plentyn yn credu mor llwyr sy'n gwneud i chi ymddwyn yn well. Yn arafach. Yn fwy caredig. Dydych chi ddim yn eu rhuthro. Dydych chi ddim yn torri ar draws. Rydych chi'n dilyn ymlaen ac yn gobeithio nad ydych chi'n ei ddifetha.
Gwnaethom ni i gyd ddymuniadau. Rhai go iawn. Y math nad ydych chi'n eu dweud yn uchel. Y math rydych chi'n anghofio eu gwneud unwaith y byddwch chi'n oedolyn oherwydd eich bod chi'n rhy brysur yn meddwl am e-byst a rhestrau siopa. Dim ffonau. Dim gwirio'r amser. Dim ond ni, yn sefyll yn y coed, o dan oleuadau tylwyth teg, yn gadael i blentyn arwain y ffordd.
Cyrhaeddodd ysgubor y disgo fel pêl grom lawen, Henrik yn dawnsio'n rhydd, fe wnaethon ni ymuno. Roedd yn teimlo'n hawdd. Cymunedol. Heb orfodaeth. Does neb yn ceisio'n rhy galed i greu "eiliad". Roedd yn foment hunlun wych.
Hanner ffordd drwy'r llwybr, mae'r coed yn agor ac yn sydyn mae pyllau tân ym mhobman, yn tywynnu ac yn cracio fel pe baent wedi bod yn aros amdanoch chi yn unig. Cafodd malws melys eu tostio (rhai'n well nag eraill).
Roedd caffi Forest Barn yn olygfa groesawgar iawn. Cynnes. Llachar. Yn arogli'n gryf o siocled poeth mewn ffordd sy'n gwneud i chi ymlacio'ch ysgwyddau ar unwaith. Rhywle i eistedd i lawr.. Archebom ddiodydd, lapio ein dwylo o amgylch mygiau, ac aros yn hirach nag a gynlluniwyd oherwydd, yn syml iawn, nid oedd unman arall yr oedd angen i ni fod.
Yn ddiweddarach, fe aethon ni draw at yr hyn a allai fod y goeden Nadolig fwyaf yn Ne Cymru mewn gwirionedd. Wedi'i goleuo'n llawn. Amhosib ei hanwybyddu. Cafodd pitsa ei ddosbarthu a'i fwyta'n sefyll, goleuadau tylwyth teg uwchben, pobl yn sgwrsio â dieithriaid fel pe baent wedi adnabod ei gilydd am fwy na deng munud.
Roedd plant ym mhobman, yn rhuthro rhwng coed, yn chwarae, yn gwneud ffrindiau fel dim ond plant yn ei wneud, helo cyflym, dim sgwrs fach lletchwith, yn syth i mewn iddo. Un funud maen nhw'n ddieithriaid, y funud nesaf maen nhw'n mynd gyda'i gilydd, yn rhannu byrbrydau, ffyn, a gwybodaeth bwysig iawn. Gwnaeth i mi feddwl pam rydyn ni'n colli hynny fel oedolion. Pryd ddechreuodd gwneud ffrindiau ofyn am asesiad personoliaeth, calendr a rennir, ac o leiaf dri choffi llwyddiannus? Dydy plant ddim yn gor-feddwl amdano. Maen nhw'n troi fyny, yn gofyn cwestiwn, ac yn mynd ymlaen ag e. Yr hyder. A dweud y gwir, gallem ni i gyd ddysgu llawer.
Dyna beth mae Llwybr Nadoligaidd Coedwig Candleston yn ei wneud yn iawn. Nid yw'n eich gorlwytho. Mae digon yn digwydd, ond does dim byd yn teimlo'n frysiog nac yn swnllyd. Dim ond llawer o gyffyrddiadau meddylgar, lleoedd i gynhesu, bwyd a diod ar hyd y ffordd, mannau cysgodol pan fydd y tywydd yn gwneud yr un peth â thywydd Cymru.
Mae hefyd yn gyfeillgar iawn i fywyd go iawn. Mae croeso i gŵn sy'n ymddwyn yn dda ar dennyn. Dim cynllunio ychwanegol. Dim gwarchodwr cŵn. Dewch â nhw gyda chi. Mae croeso i archebion grŵp ac ymweliadau ysgol hefyd, a gellir trefnu sesiynau AAA, sy'n gwneud gwahaniaeth mawr ac yn dweud llawer am faint o ofal sydd wedi mynd i mewn i'r cyfan.
Os ydych chi eisiau ymestyn y noson ychydig ymhellach, gall oedolion archebu'r Sawna a'r Sba Awyr Agored ar wahân (16+). Ychwanegiad hyfryd os ydych chi'n ymweld gyda ffrindiau, neu os ydych chi'n hoffi eistedd yn rhywle cynnes a thawel ar ôl y daith gerdded, gan esgus eich bod chi'n ymlacio ac yn dawel iawn.
Mae Llwybr Nadoligaidd Coedwig Candleston yn rhedeg ar ddyddiadau dethol drwy gydol mis Rhagfyr, gyda slotiau amserol cynnar gyda'r nos. Archebwch ymlaen llaw, yn enwedig yn agosach at y Nadolig, pan fydd pawb yn sydyn yn sylweddoli eu bod eisiau gwneud rhywbeth Nadoligaidd ond nid llawn straen.
Mae'r coed ychydig y tu allan i Ben-y-bont ar Ogwr (CF32 0LS). Mae'n hawdd cyrraedd yno, ond unwaith y byddwch chi yno, mae'n teimlo fel pe bai gweddill y byd wedi camu'n ôl yn gwrtais am ychydig.
Nid atyniad Nadolig mawr, swnllyd, sy'n edrych arna i, yw hwn. Nid yw'n ceisio creu argraff arnoch chi. Mae'n gadael i chi fod yno.
Cerdded. Cynhesu eich dwylo. Dal diod boeth.
Gwylio plentyn yn gyffrous am ddrysau tylwyth teg.
Roedd yn teimlo fel diweddglo perffaith i'r diwrnod, a phan oedden ni'n meddwl na allai fynd yn well, fe aeth carw bach ifanc heibio i'n car yn dawel. Fel diolch am y daith gerdded sydd i ddod. Fe wnaethon ni i gyd stopio. Ni ddywedwyd gair. Ni chymerwyd anadl. Fe wnaethon ni i gyd wylio. Roedd yn wirionedd yn unig.
.jpg)
